aedificaverant

Discretiva

aedificaverant dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
aedificāverant	tertia pluralis	plusquam perfectum	activa	indicativus	aedificō (aedificāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ae̯difiˈkaːwerant/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ae·di·fi·cā·ve·rant — morphologica: aedi-ficav-erant

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XI. - saec. XII.

• Sed revera tum in se ipsum reversus, cum recognovisset quod contra dominum suum imperatorem et compatrem Arnolphum iniuste et quasi immemor beneficii arma movisset - qui sibi non solum Boemiam, verum etiam alias regiones, hinc usque ad flumen Ogram, et inde versus Ungariam usque ad fluvium Gron subiugarat, - penitentia ductus, mediae noctis per opaca, nemine senciente, ascendit equum, et transiens sua castra fugit ad locum in latere montis Zober situm, ubi olim tres heremitae inter magnam et inaccessibilem hominibus silvam eius ope et auxilio aedificaverant ecclesiam. —Chronica Bohemorum Cosmae Pragensis (c.1045-1125). Primus libellus.