adsumi

Discretiva

adsumi dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
adsūmī	—	praesens	passiva	infinitivus	adsūmō (adsūmere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /adˈsuːmiː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ad·sū·mī — morphologica: ad-sum-i

Formae aliae

• assūmī

Loci

Aulus Cornelius Celsus ca. -25…+50

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 30 p.C.n.)

• Farina etiam cum sebo ovillo caprinove mixta, deinde incocta pro medicamento est. Vinum adsumi debet leve, austerum. Hactenus non magna mole pugnatur. —De Medicina Celsi

saec. I.  (ca. 90-96 p.C.n.)

• Nos, omissis quae nihil ad instruendum oratorem pertinent cavillationibus, necessarios maxime atque in usum receptos exequemur, haec modo in his adnotasse contenti, quosdam gratia significationis, quosdam decoris adsumi, et esse alios in verbis propriis, alios in tralatis, vertique formas non verborum modo sed et sensuum et compositionis. —Institutio oratoria Quintiliani