adoret

Discretiva

adoret dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
adōret	tertia singularis	praesens	activa	coniunctivus	adōrō (adōrāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /adˈoːret/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ad·ō·ret — morphologica: ad-or-et

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

Lucius Annaeus Seneca -3…+65

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (versio II, 17/18 p. Chr. n.)

• improbus hanc Athamas furtim dilexit; ab illa

comperit agricolis semina tosta dari:

ipsa quidem fecisse negas, sed fama recepit:

hoc est cur odio sit tibi serva manus.

non tamen hanc pro stirpe sua pia mater adoret:

ipsa parum felix visa fuisse parens. —Fasti Ovidii Nasonis

class.

• Tum evocante ipsa vultus benignitate productus adoret ac supplicet, et diu contemplatus multum extantem superque mensuram solitorum inter nos aspici elatam, oculis mite quiddam, sed nihilominus vivido igne flagrantibus, tunc deinde illam Vergili nostri vocem verens atque attonitus emittat? —Ad Lucilium epistulae morales Senecae

saec. I.  (ca. 90-96 p.C.n.)

• Totum hoc plenum est varietatis: nam et indignationi convenit:

«et quisquam numen Iunonis adoret?»

et admirationi:

«quid non mortalia pectora cogis, auri sacra fames?» —Institutio oratoria Quintiliani