adorari

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg adorari dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
adōrārī
praesens passiva infinitivus adōrō (adōrāre)

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /adoːˈraːriː/(classice)
Syllabificatio phonetica: ad·ō·rā·rī — morphologica: ad-or-ari

Loci[+/-]

Lucius Annaeus Seneca
-3…+65
C. Plinius Secundus
23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.

  • Ut tamen detrahas ista, non erat ipse sol idoneum oculis spectaculum dignusque adorari, si tantum praeteriret? Non erat digna suspectu luna, etiam si otiosum sidus transcurreret? Ipse mundus, quotiens per noctem ignes suos fudit et tantum stellarum innumerabilium refulsit, quem non intentum in se tenet? Quis sibi illa tunc, cum miratur, prodesse cogitat? —De beneficiis Senecae [1][2]

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

  • Simiarum quoque genera plura. hominis figurae proxima caudis inter se distinguntur. mira sollertia visco inungui laqueisque calciari imitatione venantium tradunt, Mucianus et latrunculis lusisse, fictas cera nuces visu distinguere; lunam cavam triste esse quibus in eo genere cauda sit, novam exultatione adorari. nam defectum siderum et ceterae pavent quadripedes. —Naturalis historia Plinii [3]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Lucius Annaeus Seneca - De beneficiis. (The Latin Library):  Tomus / Liber 4. 23, versus 2 — adorari
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: adorari.
  3. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber octavus, cap. 80, [215] — adorari