adnitor

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /adˈniːtor/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ad·nī·tor — morphologica: ad-nit-or

Formae aliae

• annitor

Notatio

← ad + nitor

Verbum deponens

adnīt|or, -ī, adnīsus sum vel adnīxus sum

1. In aliqua re niti.

Coniugatio

Verbum finitum

Thema	Deponens
adnīt-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	adnītor	adnītar		adnītēbar	adnīterer	adnītar
II. sing.	adnīteris	adnītāris	adnītere!	adnītēbāris	adnīterēris	adnītēris	adnītitor!
III. sing.	adnītitur	adnītātur		adnītēbātur	adnīterētur	adnītētur	adnītitor!
I. plur.	adnītimur	adnītāmur		adnītēbāmur	adnīterēmur	adnītēmur
II. plur.	adnītiminī	adnītāminī	adnītiminī!	adnītēbāminī	adnīterēminī	adnītēminī	—
III. plur.	adnītuntur	adnītantur		adnītēbantur	adnīterentur	adnītentur	adnītuntor!

Thema	Deponens
adnīs-	Tempus perfectum		plusquam perfectum		futurum exactum
Persona	indicativ.	coniunct.	indicativ.	coniunct.
I. sing.	adnīsus, -a, -um sum	adnīsus, -a, -um sim	adnīsus, -a, -um eram	adnīsus, -a, -um essem	adnīsus, -a, -um erō
II. sing.	adnīsus, -a, -um es	adnīsus, -a, -um sīs	adnīsus, -a, -um erās	adnīsus, -a, -um essēs	adnīsus, -a, -um eris
III. sing.	adnīsus, -a, -um est	adnīsus, -a, -um sit	adnīsus, -a, -um erat	adnīsus, -a, -um esset	adnīsus, -a, -um erit
I. plur.	adnīsī, -ae, -a sumus	adnīsī, -ae, -a sīmus	adnīsī, -ae, -a erāmus	adnīsī, -ae, -a essēmus	adnīsī, -ae, -a erimus
II. plur.	adnīsī, -ae, -a estis	adnīsī, -ae, -a sītis	adnīsī, -ae, -a erātis	adnīsī, -ae, -a essētis	adnīsī, -ae, -a eritis
III. plur.	adnīsī, -ae, -a sunt	adnīsī, -ae, -a sint	adnīsī, -ae, -a erant	adnīsī, -ae, -a essent	adnīsī, -ae, -a erunt

Verbum infinitum

Modus	infinitivus			participium
Tempus	praesens	perfectum	futurum	praesens	perfectum	futurum
Dep.	adnītī	adnīsum, -am, -um esse	adnīsūrum, -am, -um esse	adnītēns	adnīsus, -a, -um	adnīsūrus, -a, -um
Gerundium		Gerundivum			Supinum
adnītendī		adnītendus, -a, -um			adnīsum	adnīsū