adferunt

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg adferunt dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
adferunt tertia pluralis praesens activa indicativus adferō (adferre)

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /ˈadferunt/(classice)
Syllabificatio phonetica: ad·fe·runt — morphologica: ad-fer-unt

Formae aliae[+/-]

Loci[+/-]

Aulus Gellius
ca. 130-170
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas postclassica[+/-]

saec. II.

  • Postea brevi tempore, cum idem illi qui de magistro destinando petierant praesentes essent, vinum ait quod tum biberet non esse id ex valitudine sua, sed insalubre esse atque asperum ac propterea quaeri debere exoticum, vel Rodium aliquod vel Lesbium. Id sibi utrumque ut curarent petivit, usurumque eo dixit quod sese magis iuvisset. Eunt, quaerunt, inveniunt, adferunt. —Noctes Atticae A. Gellii [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Aulus Gellius, Noctes Atticae libri viginti. (Peter K. Marshall, Oxonii MCMLXVIII). Liber XIII, 5. p. [7] — adferunt
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: adferunt.