adfer

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg adfer dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
adfer secunda singularis praesens activa imperativus adferō (adferre)

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /ˈadfer/(classice)
Syllabificatio phonetica: ad·fer — morphologica: ad-fer

Formae aliae[+/-]

Loci[+/-]

M. Tullius Cicero
-106…-43
P. Ovidius Naso -42…+18
antiq. class.class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

class.

  • Iam si pugnandum est, quo tempore, in casu, quo consilio, in temporibus situm est. Itaque te in ea quaestione non exerceo; ad ea quae dixi adfer si quid habes. Equidem dies noctesque torqueor. —Epistolae ad Atticum Ciceronis [1][2]

class.

  • Non legis iussu lectum venistis in unum:
Fungitur in vobis munere legis amor.
Blanditias molles auremque iuvantia verba
Adfer, ut adventu laeta sit illa tuo.
Non ego divitibus venio praeceptor amandi:
Nil opus est illi, qui dabit, arte mea;
Secum habet ingenium, qui, cum libet, ‘accipe’ dicit;
Cedimus: inventis plus placet ille meis. —Ars amatoria Ovidii Nasonis [3][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Tullius Cicero - Epistolae ad Atticum. (The Latin Library): Liber septimus, 9, [4] — adfer
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: adfer.
  3. 3.0 3.1 Publius Ovidius Naso - Ars amatoria. (Bibliotheca Augustana): Liber secundus, versus 161. — adfer