absolvimus

Discretiva

absolvimus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
absolvimus	prima pluralis	praesens	activa	indicativus	absolvō (absolvere)
absolvimus	prima pluralis	perfectum	activa	indicativus	absolvō (absolvere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /abˈsol.wi.mus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ab·sol·vi·mus — morphologica: ab-solv-imus

Loci

Marcus Terentius Varro –116…–27

M. Tullius Cicero –106…–43

Lucius Annaeus Seneca –3…+65

antiq.

class.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (50 a.C.n. / 704 a.u.)

• Pompeius dicitur valde pro Appio laborare, ut etiam putent alterum utrum de filiis ad te missurum. Hic nos omnes absolvimus, et hercules consaepta omnia foeda et inhonesta sunt. Consules autem habemus summa diligentia: adhuc senatus consultum nisi de feriis Latinis nullum facere potuerunt. —Epistolae ad Familiares Ciceronis

class.  (ca. 37 a.C.n. / 717 a.u.)

• Quoniam promissa absolvimus, inquit, eamus. Si quidem, inquam, adieceritis de extraordinario pecudum fructu, ut praedictum est, de lacte in eo et tonsura. Lacte est omnium rerum, quas cibi causa capimus, liquentium maxime alibile, et id ovillum, dein caprinum. Quod autem maxime perpurget, est equinum, tum asininum, dein bubulum, tum caprinum. —De agricultura Varronis

class.

• Magnumque hoc argumentum est dandam non fuisse, quia adversus maleficium omne consensimus, et homicidii, veneficii, parricidii, violatarum religionum aliubi atque aliubi diversa poena est, sed ubique aliqua, hoc frequentissimum crimen nusquam punitur, ubique inprobatur; neque absolvimus illud, sed cum difficilis esset incertae rei aestimatio, tantum odio damnavimus et inter ea reliquimus, quae ad iudices deos mittimus. —De beneficiis Senecae