volatum

Discretiva

volatum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
volātum	—	—	—	supinum­	accusativo	volō (volāre)

Forma	Modus flexurae	originis
volātum	casus accusativus singularis	substantivi volātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /woˈlaːtum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vo·lā·tum — morphologica: volat-um

Loci

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

Aurelius Augustinus Hipponensis 354-430

Hildegardis Bingensis 1098-1179

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Quippe id est homini naturale; ac sicut aves ad volatum, equi ad cursum, ad saevitiam ferae gignuntur; ita nobis propria est mentis agitatio atque sollertia, unde origo animi caelestis creditur. —Institutio oratoria Quintiliani

Latinitas postclassica

saec. IV.

• Etenim tamdiu transilire debemus quidquid nos impedit, quidquid irretit, quidquid visco quodam illigat, et onere aggravat volatum nostrum, donec perveniamus ad id quod sufficit, ultra quod nihil est, infra quod sunt omnia, et ex quo sunt omnia. —Enarrationes in Psalmos Augustini

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Cyngnus (sic) frigidus est et humidus, et aliquid de natura anseris habet et natura anetae. Et in aqua se libenter lavat, atque aquam et terram magis quam volatum diligit, ac in aquis quaedam immunda interdum forat. —Subtilitates diversarum naturarum creaturum Hildegardis

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• Que ratio eo spectat, quod ea que haberi nequeunt, nec optantur temere nec sperantur quidem, et est difficultas rerum ingens impossibilitati proxima. Nemo alas ad volatum nisi amens optat, nemo nisi insanus sperat; at ad iter equum aut vehiculum aut navim multi, ac pedum crurumque incolumitatem omnes cupiunt, que tamen ipsa si forte irreparabiliter amissa sit, et sperari desinit et optari. —Epistole familiares Petrarcae