viere

Discretiva

viere dictio est in variis linguis:

• Dacoromane: viere
• Germanice: viere

Formae affines

viēre

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
viēre	secunda singularis	praesens	activa	imperativus	vieō (viēre)
viēre	—	praesens	activa	infinitivus	vieō

Appellatio pronuntiatusque

API: /wiˈeːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vi·ē·re — morphologica: vi-ere

Dacoromane

viere

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
viere	—	praesens	activa	infinitivus	via substantiv.

Forma	Modus flexurae	originis
viere	casus vocativus singularis	substantivi vier

Appellatio pronuntiatusque

API: /viˈere/

Syllabificatio phonetica: vi·e·re — morphologica: vi-ere

Loci

Marcus Terentius Varro -116…-27

Isidorus Hispalensis 560-636

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class. (opus 47-45 a.C.n.)

• Ideo haec cum corona et palma, quod corona vinclum capitis, et ipsa a vinctura dicitur vieri, id est vinciri; a quo est in Sota Enni: Ibant malaci viere Veneriam corollam; palma, quod ex utraque parte natura vincta habet paria folia. —De lingua Latina Varronis

Latinitas mediaevalis

saec. VII.

• Vates a vi mentis appellatos Varro auctor est; vel a viendis carminibus, id est flectendis, hoc est modulandis: et proinde poetae Latine vates olim, scripta eorum vaticinia dicebantur, quod vi quadam et quasi vesania in scribendo commoverentur; vel quod modis verba conecterent, viere antiquis pro vincire ponentibus. Etiam per furorem divini eodem erant nomine, quia et ipsi quoque pleraque versibus efferebant. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis