viaturos

Discretiva

viaturos dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
viātūrōs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii viātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /wiaːˈtuːroːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vi·ā·tū·rōs — morphologica: viat-ur-os

Usus

Latinitas postclassica

saec. V.

• Tum longinquitas viae, per virens aequor campi patentis exposita visentibus, quippe ob hoc ipsum sero pransuris, ingemebatur: nam viaturos et si nondum terebat labore, iam tamen exspectatione terrebat. —Epistolae Sidonii Apollonaris (ca. 430-486). Liber quartus. Epistola VIII.