vianti

Discretiva

vianti dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

viantī

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
viantī	casus dativus singularis	participii viāns
viantī	casus ablativus singularis	adiectivi viāns

Appellatio pronuntiatusque

API: /wiˈantiː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vi·an·tī — morphologica: vi-ant-i

Italice

vianti

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
vianti	forma pluralis	participii viante

Appellatio pronuntiatusque

API: /viˈanti/

Syllabificatio phonetica: vi·an·ti — morphologica: viant-i

Loci

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.

• Sed dira illa femina et malitiae novercalis exemplar unicum non acerba filii morte, non parricidii conscientia, non infortunio domus, non luctu mariti vel aerumna funeris commota cladem familiae in vindictae compendium traxit, missoque protinus cursore, qui vianti marito domus expugnationem nuntiaret, ac mox eodem ocius ab itinere regresso personata nimia temeritate insimulat privigni veneno filium suum interceptum. —Metamorphoseon libri XI Apulei