uniscunt

Discretiva

uniscunt dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
ūnīscunt	tertia pluralis	praesens	activa	indicativus	ūnīscō (ūnīscere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /uːˈniːs.kunt/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ū·nīs·cunt — morphologica: unisc-unt

Formae aliae

• ūnēscunt

Loci

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Est et luxuriosa ratio vites serendi, ut quattuor malleoli vehementi vinculo colligentur ima parte [luxuriosa] atque ita vel per ossa bubuli cruris vel per colla fictilia traiecti obruantur binis eminentibus gemmis. uniscunt hoc modo recisisque palmitem emittunt. postea fistula fracta radix libere capit vires, uvaque fert omnium corporum suorum acinos. —Naturalis historia Plinii