unimus

Discretiva

unimus dictio est in variis linguis:

Formae affines

venīmus

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
ūnīmus	prima pluralis	praesens	activa	indicativus	ūniō (ūnīre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /uːˈniːmus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ū·nī·mus — morphologica: un-imus

Loci

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas nova

saec. XVI.

• Simplex apprehensio fit, cum terminum seu definitionem, nempe alicuius esse vel essentiam, concipimus absolute et secundum se, ut cum mente apprehendimus significationem huius incomplexi termini “Deus”; ipsaque proportionatur primo grammaticorum apparatui, qui docet primo cognoscere elementum A. Compositio fit, cum plura simpliciter apprehensa unimus, nempe ubi de uno aliud affirmamus, ut postquam per primam actionem novimus quid significet “Deus”, quid significet “bonum”, mox per secundam noscamus dicere “Deus est bonus”. —De lampade combinatoria Iordani Bruni