Et Phrynen non Hyperidis actione quamquam admirabili, sed conspectu corporis, quod illa speciosissimum alioqui diducta nudaverat tunica , putant periculo liberatam. Quae si omnia persuadent, non est hic de quo locuti sumus idoneus finis. Ideoque diligentiores sunt visi sibi qui, cum de rhetorice idem sentirent, existimarunt eam vim dicendo persuadendi. —Institutio oratoriaQuintiliani[1]
Ipsa linea tunica mundule amicta et russea fasceola praenitente altiuscule sub ipsas papillas succinctula illud cibarium vasculum floridis palmulis rotabat in circulum, et in orbis flexibus crebra succutiens et simul membra sua leniter inlubricans, lumbis sensim vibrantibus, spinam mobilem quatiens placide decenter undabat. Isto aspectu defixus obstupui et mirabundus steti, steterunt et membra quae iacebant ante. —Metamorphoseon libri XIApulei[2]
↑Marcus Fabius Quintilianus, Institutionis oratoriae libri XII. (Teubner, Lipsiae MDCCCLIV). Libersecundus, XV.Tractatus de arte. Quid sit rhetorice et quis eius finis.[9]— tunica