Jump to content

tunica

E Victionario

Latine

Opifex in  tunica 
Vicipaedia
Vicipaedia
Vicipaedia articulum habet de tunica.

tunica

[+/-]
 → Discretiva

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
tunicaAPI: /ˈtu.ni.ka/(classice)
Syllabificatio phonetica: tu·ni·ca morphologica: tunic-a

Nomen substantivum

[+/-]

tunic|a, -ae fem.

  1. Vestis interior, corpori adhaerens, cui toga superinduitur.

Declinatio

[+/-]
f. sing. plur.
nom. tunica tunicae I
gen. tunicae tunicārum II
dat. tunicae tunicīs III
acc. tunicam tunicās IV
abl. tunicā tunicīs VI
voc. tunica tunicae V

Dictiones derivatae

[+/-]

Translationes

[+/-]
Vestis interior, corpori adhaerens, cui toga superinduiturdilatare ▼
Vestis interior, corpori adhaerens, cui toga superinduiturcollabi ▲

Discretiva

tunica dictio est in variis linguis:

Dictiones similes

[+/-]

Formae affines

tunicā

[+/-]
Proprietates grammaticales
[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
tunicā secunda singularis praesens activa imperativus tunicō (tunicāre)
Forma Modus flexurae originis
tunicā casus ablativus singularis substantivi tunica
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
tunicāAPI: /ˈtu.ni.kaː/(classice)
Syllabificatio phonetica: tu·ni·cā morphologica: tunic-a

Loci

M. Fabius Quintilianus
ca. 35–100
Apuleius
ca. 125-170
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

[+/-]

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

  • Et Phrynen non Hyperidis actione quamquam admirabili, sed conspectu corporis, quod illa speciosissimum alioqui diducta nudaverat  tunica , putant periculo liberatam. Quae si omnia persuadent, non est hic de quo locuti sumus idoneus finis. Ideoque diligentiores sunt visi sibi qui, cum de rhetorice idem sentirent, existimarunt eam vim dicendo persuadendi. —Institutio oratoria Quintiliani [1]

Latinitas postclassica

[+/-]

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

  • Ipsa linea  tunica  mundule amicta et russea fasceola praenitente altiuscule sub ipsas papillas succinctula illud cibarium vasculum floridis palmulis rotabat in circulum, et in orbis flexibus crebra succutiens et simul membra sua leniter inlubricans, lumbis sensim vibrantibus, spinam mobilem quatiens placide decenter undabat. Isto aspectu defixus obstupui et mirabundus steti, steterunt et membra quae iacebant ante. —Metamorphoseon libri XI Apulei [2]

Vide etiam: tunica (Vicicitatio)

Fontes

  1. Marcus Fabius Quintilianus, Institutionis oratoriae libri XII. (Teubner, Lipsiae MDCCCLIV). Liber secundus, XV. Tractatus de arte. Quid sit rhetorice et quis eius finis. [9] tunica
  2. Apuleius - Metamorphoseon libri XI. (Bibliotheca Augustana): Liber II. Capitulum VII. Versus 3 — tunica