tractantes

Discretiva

tractantes dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
tractantēs	casus nominativus pluralis · genus masculinum	participii tractāns
tractantēs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii tractāns
tractantēs	casus vocativus pluralis · genus masculinum	participii tractāns
tractantēs	casus nominativus pluralis · genus femininum	participii tractāns
tractantēs	casus accusativus pluralis · genus femininum	participii tractāns
tractantēs	casus vocativus pluralis · genus femininum	participii tractāns

Appellatio pronuntiatusque

API: /trakˈtan.teːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: trac·tan·tēs — morphologica: tract-ant-es

Loci

Erasmus ca. 1469-1536

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas humanistica

saec. XVI.  (ca. 1500/1508 p.C.n.)

• Ἀττικοὶ Ἐλευσίνια, id est Attici Eleusinia, subaudiendum καθ’ἑαυτούς, id est inter sese. Duris apud Zenodotum ait paroemiam usurpari solitam, si quando convenissent inter sese aliqui secreto de re quapiam arcana tractantes. Ducta metaphora a mysteriis sacrorum Eleusiniorum, quae in honorem Cereris agebantur apud Eleusim summa religione mysticisque ceremoniis, a quibus arcebantur prophani. —Adagiorum chiliades Erasmi