titillantis

Discretiva

titillantis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

tītillantis

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
tītillantis	casus genitivus singularis	participii tītillāns

Appellatio pronuntiatusque

API: /tiːtilˈlantis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: tī·til·lan·tis — morphologica: titill-ant-is

tītillantīs

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
tītillantīs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii tītillāns
tītillantīs	casus accusativus pluralis · genus femininum	participii tītillāns

Appellatio pronuntiatusque

API: /tiːtilˈlantiːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: tī·til·lan·tīs — morphologica: titill-ant-is

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XI.

• Nulla quippe virtus est quae in adolescentiae flore graviora certamina perferat, quam videlicet velut in camino surgentis incendii, titillantis illecebrae genuinus ardor impugnat. —De castitate et mediis eam tuendi Petri Damiani (1007-1072). Caput primum. Quod castitatis virtus iunioribus difficilior sit.