titillantia

Discretiva

titillantia dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
tītillantia	casus nominativus pluralis · genus neutrum	participii tītillāns
tītillantia	casus accusativus pluralis · genus neutrum	participii tītillāns
tītillantia	casus vocativus pluralis · genus neutrum	participii tītillāns

Appellatio pronuntiatusque

API: /tiːtilˈlantia/

(classice)

Syllabificatio phonetica: tī·til·lan·ti·a — morphologica: titill-ant-ia

Usus

Latinitas humanistica

saec. XV. - saec. XVI.

• Sed fortasse a plagiariis illis iterum ad iudicem vocabimur: dum nos subaccusabunt spurca quaedam minusque pudica et verecunda: sed prurientia et titillantia quaedam inseruisse carmina et quae castas innocentum adolescentium aures laedant et inebrient. —Quatuor libri amorum secundum quatuor latera Germanie Conradi Celtis (1459-1508).