timeo

Appellatio pronuntiatusque

timeō

API: /ˈti.me.oː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ti·me·ō — morphologica: tim-eo

Notatio

A radice Protindeuropaea *temH-.

Verbum transitivum

tim|eō, -ēre, timuī (sine supino)

1. (Transitīvē) metum aut pavorem cuidam habēre
2. (Intransitivē) metū afficī, haesitāre; verērī

Coniugatio

Verbum finitum

­

Thema	Vox activa
tim-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	timeō	timeam		timēbam	timērem	timēbō
II. sing.	timēs	timeās	timē!	timēbās	timērēs	timēbis	timētō!
III. sing.	timet	timeat		timēbat	timēret	timēbit	timētō!
I. plur.	timēmus	timeāmus		timēbāmus	timērēmus	timēbimus
II. plur.	timētis	timeātis	timēte!	timēbātis	timērētis	timēbitis	timētōte!
III. plur.	timent	timeant		timēbant	timērent	timēbunt	timentō!
Thema	Vox passiva
tim-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	timeor	timear		timēbar	timērer	timēbor
II. sing.	timēris	timeāris	timēre!	timēbāris	timērēris	timēberis	timētor!
III. sing.	timētur	timeātur		timēbātur	timērētur	timēbitur	timētor!
I. plur.	timēmur	timeāmur		timēbāmur	timērēmur	timēbimur
II. plur.	timēminī	timeāminī	timēminī!	timēbāminī	timērēminī	timēbiminī	—
III. plur.	timentur	timeantur		timēbantur	timērentur	timēbuntur	timentor!

Thema	Vox activa
timu-	Tempus perfectum		plusquam perfectum		futurum exactum
Persona	indicativ.	coniunct.	indicativ.	coniunct.
I. sing.	timuī	timuerim	timueram	timuissem	timuerō
II. sing.	timuistī	timueris	timuerās	timuissēs	timueris
III. sing.	timuit	timuerit	timuerat	timuisset	timuerit
I. plur.	timuimus	timuerimus	timuerāmus	timuissēmus	timuerimus
II. plur.	timuistis	timueritis	timuerātis	timuissētis	timueritis
III. plur.	timuērunt	timuerint	timuerant	timuissent	timuerint

Verbum infinitum

Modus	infinitivus			participium
Tempus	praesens	perfectum	futurum	praesens	perfectum	futurum
Vox activa	timēre	timuisse	—	timēns		—­
Vox passiva	timērī	—	—		—
Gerundium		Gerundivum			Supinum
timendī		timendus, -a, -um			—	—

Dictiones derivatae

• timefaciō, timefactus
• timendus
• timēns
• timēscō, timēscere
• timibundus
• timor

Composita

• pertimeō
• praetimeō
• subtimeō

Dictiones collatae

• timiditās
• timidē, timidus
• timidulē, timidulus
• timōrātus

Synonyma

1. metuō, metuere
2. vereor, verērī

Translationes

Metum aut pavorem cuidam habēre	dilatare ▼

Metum aut pavorem cuidam habēre	collabi ▲

Anglice: fear (en), be afraid of (en) Germanice: fürchten (de), Angst haben vor (de)

Loci

Phaedrus ca. -10…+60

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 40 p.C.n.)

• Musca in temone sedit et mulam increpans:

«Quam tarda es!» inquit «non vis citius progredi?

Vide ne dolone collum compungam tibi».

Respondit illa: «Verbis non moveor tuis;

Sed istum  timeo  sella qui prima sedens

Iugum flagello temperat lento meum

Et ora frenis continet spumantibus.

Quapropter aufer frivolam insolentiam;

Nam et ubi tricandum et ubi sit currendum scio».

Hac derideri fabula merito potest,

Qui sine virtute vanas exercet minas. —Fabulae Phaedri

Vide etiam:  → timeo (Vicicitatio)