superfuit

Discretiva

superfuit dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
superfuit	tertia singularis	perfectum	activa	indicativus	supersum (superesse)

Appellatio pronuntiatusque

API: /suˈperfuit/

(classice)

Syllabificatio phonetica: su·per·fu·it — morphologica: super-fu-it

Loci

Phaedrus opus ca. 30-50

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Aesopi ingenio statuam posuere Attici

Servumque collocarunt aeterna in basi,

Patere honoris scirent ut cuncti viam

Nec generi tribui, sed virtuti gloriam.

Quoniam occuparat alter ne primus foret,

Ne solus esset studui; quod superfuit:

Nec haec invidia, verum est aemulatio.

Quod si labori faverit Latium meo,

Plures habebit, quos opponat Graeciae. —Fabulae Phaedri

saec. I.

• est Gortynae in insula Creta iuxta fontem platanus una insignis utriusque linguae monimentis, numquam folia dimittens, statimque ei Graeciae fabulositas superfuit Iovem sub ea cum Europa concubuisse, ceu vero non alia eiusdem generis esset in Cypro. —Naturalis historia Plinii