superfuere

Discretiva

superfuere dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
superfuēre	tertia pluralis	perfectum	activa	indicativus	supersum (superesse)

Appellatio pronuntiatusque

API: /superfuˈeːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: su·per·fu·ē·re — morphologica: super-fu-ere

Formae aliae

• superfuērunt

Loci

Quintus Curtius Rufus ca. 50

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Tum demum ‹cum› fide facta professio est. Nec amplius ex tanta pecunia quam C et XXX talenta superfuere. Adeo ille exercitus tot divitissimarum gentium victor plus tamen victoriae quam praedae deportavit ex Asia. —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi