sumuntur

Discretiva

sumuntur dictio est in variis linguis:

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
sūmuntur	tertia pluralis	praesens	passiva	indicativus	sūmō (sūmere)

API: /suːˈmun.tur/

Syllabificatio phonetica: sū·mun·tur — morphologica: sum-untur

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

saec. I. (ca. 97 p.C.n.)

Duae Anienses minus permanent limpidae, nam  sumuntur  ex flumine ac saepe etiam sereno turbantur, quoniam Anio quamvis purissimo defluens lacu mollibus tamen cedentibus ripis aufert aliquid quo turbetur, priusquam deveniat in rivos. Quod incommodum non solum hibernis ac vernis, sed etiam aestivis imbribus sentit, quo tempore gratior aquarum sinceritas exigitur. —De aquaeductu urbis Romae Frontini ^[1]

saec. XIX.

Ergo nec vas erit in se ipso, nec vinum, sed vinivas erit: quod enim inest, et id in quo inest, ambo sunt eiusdem partes: sic igitur fieri potest ut idem aliquid sit in se ipso; Primo autem non potest, ut album in corpore: quia superficies est in corpore, scientia vero est in anima; ex his autem, quum sint partes, appellationes  sumuntur , ut in homine certe; sed amphora et vinum, quum sunt seorsum, non sunt partes, sed simul tamen: idcirco, quando sunt partes, erit idem in se ipso: ut album in homine, quia est in corpore: et in hoc, quia est in superficie: verum in hac non amplius per aliud; atque haec diversa sunt specie, aliamque naturam et vim utrumque habet, superficies, et albor. —Aristotelis Physica Bussemakeri ^[2]

Vide etiam: → sumuntur (Vicicitatio)

↑ Sextus Iulius Frontinus - De Aquis sive De aquaeductu urbis Romae. (Lacus Curtius): Liber 2. Cap. 90 — sumuntur
↑ Ulco Cats Bussemaker, Aristotelis Physica. Aristotelis Naturalis Auscultatio Libri VIII, Firmin Didot, Paris 1854. (Universitas Turicensis): Liber IV, capitulum III, [2] — sumuntur