sufficiens

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /sufˈfi.ki.eːns/

(classice)

Syllabificatio phonetica: suf·fi·ci·ēns — morphologica: suf-fici-ens

Notatio

← Latine: sufficiō (sufficere)

Participium

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
sufficiēns	—	praesens	activa	participium	sufficiō (sufficere)

Nomen adiectivum

suffici|ēns, -ēns, -ēns

1. Satis aptus.

Dictiones collatae

Synonyma

1. idōneus

Dictiones derivatae

• sufficienter

Declinatio

sufficiēns superlativus	dilatare ▼

sufficiēns superlativus	collabi ▲

Translationes

Satis aptus	dilatare ▼

Satis aptus	collabi ▲

Anglice: sufficient (en), enough (en), ample (en) Germanice: ausreichend (de), genügend (de), hinreichend (de)

Loci

Quintus Curtius Rufus fl.c.50

Apuleius ca. 125-170

Caelius Aurelianus fl.400

Ulco Cats Bussemaker 1810–1865

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Aetas quoque vix tantis matura rebus sed abunde sufficiens omnia eius opera honestabat, et quae leviora haberi solent, plerumque militari gratiora vulgo sunt: exercitatio corporis inter ipsos, cultus habitusque paulum a privato abhorrens, militaris vigor; quis ille vel ingenii dotibus vel animi artibus, ut pariter carus ac venerandus esset, effecerat. —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Tunc conferens pyxidem Proserpinae: «petit de te Venus» dicito «modicum de tua mittas ei formonsitate vel ad unam saltem dieculam sufficiens. Nam quod habuit, dum filium curat aegrotum, consumpsit atque contrivit omne». Sed haud immaturius redito, quia me necesse est indidem delitam theatrum deorum frequentare.» —Metamorphoseon libri XI Apulei

saec. V.

• tempus igitur aptissimum conceptioni probatur quo veniens appetentia suis fuerit stimulis agitata, set neque corpore gravato neque succis solitis destituto. non est enim sufficiens sola cupiditas mentis effectus veneris optinere, nisi corporis quoque aptissima fuerit habitudo. —Gynaeciorum Sorani e graeco versorum et retractatorum quae exstant Caelii Aureliani

Latinitas nova

saec. XIX.

• Nam mutatio per se vim habet de statu dimovendi: ex accidenti autem est causa generationis et cur quidque sit. Cuius rei argumentum sufficiens est: quia nihil fit, quin aliquo modo ipsum moveatur et agat: interit autem, etiam quod nihil movetur. —Aristotelis Physica Bussemakeri

Vide etiam:  → sufficiens (Vicicitatio)