stultas

Discretiva

stultas dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
stultās	casus accusativus pluralis · genus femininum	adiectivi stultus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈstul.taːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: stul·tās — morphologica: stult-as

Loci

Marcus Valerius Martialis 40–103

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 85–102 p.C.n.)

• Munera quod senibus viduisque ingentia mittis,

Vis te munificum, Gargiliane, vocem?

Sordidius nihil est, nihil est te spurcius uno,

Qui potes insidias dona vocare tuas:

Sic avidis fallax indulget piscibus hamus,

Callida sic stultas decipit esca feras.

Quid sit largiri, quid sit donare, docebo,

Si nescis: dona, Gargiliane, mihi. —Epigrammata M. Valerii Martialis

Latinitas humanistica

saec. XIV.  (1354–1367 p.C.n.)

• Gaudium: Dulcedinem quandam ex choreis capio.

Ratio: O dulcedo ridicula! Finge enim te choream cernere neque tibicinem audire atque ita stultas mulierculas et viros mulierculis molliores in silentio circumferri, ridere, ineptire: quid, queso, unquam absurdius aut delirantius vidisti? Nunc motus inconditos lyre sonus aut tibie, hoc est amentia una aliam regit. —De remediis utriusque fortune Petrarcae