stipulam

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg stipulam dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
stipulam casus accusativus singularis substantivi stipula

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /ˈsti.pu.lam/(classice)
Syllabificatio phonetica: sti·pu·lam — morphologica: stipul-am

Usus[+/-]

Latinitas mediaevalis

saec. XIII.

  • salva saltem ultimam
vite portiunculam,
offerens celestibus
pro iuvente floribus
senectutis stipulam! —Carmina Burana Petri Blesensis (Carmina moralia et satirica, 29, ca. 1135-1204)

Loci[+/-]

Marcus Terentius Varro
-116…-27
Publius Vergilius Maro
-70…-19
C. Plinius Secundus
23-79
Isidorus Hispalensis
560-636
Hildegardis Bingensis
1098-1179
antiq. class.class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 37 a.C.n.)

  • Primum de pratis summissis herba, cum crescere desiit et aestu arescit, subsecari falcibus debet et, quaad perarescat, furcillis versari; cum peraruit, de his manipulos fieri ac vehi ad villam; tum de pratis stipulam rastellis eradi atque addere faenisiciae cumulum. —De agricultura Varronis [1][2]

class.  (ca. 37-30 a.C.n.)

  • saepe etiam sterilis incendere profuit agros
atque levem stipulam crepitantibus urere flammis:
sive inde occultas viris et pabula terrae
pinguia concipiunt, sive illis omne per ignem
excoquitur vitium atque exsudat inutilis umor,
seu pluris calor ille vias et caeca relaxat
spiramenta, novas veniat qua sucus in herbas,
seu durat magis et venas astringit hiantis,
ne tenues pluviae rapidive potentia solis
acrior aut boreae penetrabile frigus adurat. —Georgicon libri IV P. Vergilii Maronis [3][2]

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

  • Frumenta hieme in herba sunt, verno tempore fastigantur in stipulam quae sunt hiberni generis, at milium et panicum in culmum geniculatum et concavum, sesama vero in ferulaceum. —Naturalis historia Plinii [4][2]

Latinitas mediaevalis

saec. VII.

  • Stipulatio est promissio vel sponsio; unde et promissores stipulatores vocantur. Dicta autem stipulatio ab stipula. Veteres enim, quando sibi aliquid promittebant, stipulam tenentes frangebant, quam iterum iungentes sponsiones suas agnoscebant [sive quod stipulum iuxta Paulum iuridicum firmum appellaverunt]. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis [5][2]

saec. XII.

  • Quapropter cum omni agmine suo sicut stipulam in puteum inferni proiectus est, ita ut ad eius casum exteriores tenebrae et os infernalis putei cum ipso puteo parata sunt; qui puteus sine mensura est, sicut et numerus perditorum angelorum numerum non habet. —Liber divinorum operum simplicis hominis Hildegardis [6][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Terentius Varro - De re rustica / de agricultura. (Loeb Classical Library, Londinio MCMXXXIV). Latin Library: Liber primus, XLIX. — stipulam
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 Vicicitatio: stipulam.
  3. 3.0 3.1 Publius Vergilius Maro - Georgicon libri IV. (Bibliotheca Augustana): Liber I. Versus 85  — stipulam
  4. 4.0 4.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XVIII, cap. 10, [52] — stipulam
  5. 5.0 5.1 Isidorus Hispalensis - Etymologiarum libri XX. (Bibliotheca Augustana):  Liber V. Caput XXIV. [30] — stipulam
  6. 6.0 6.1 Hildegardis Bingensis - Liber divinorum operum simplicis hominis. Patrologia Latina, J.-P. Migne. Parisiis 1882, Tomus CXCVII. (Universitas Turicensis): Pars secunda. Visio quinta, XIV. Pagina 0914A — stipulam