stipulae

Discretiva

stipulae dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
stipulae	casus genitivus singularis	substantivi stipula
stipulae	casus dativus singularis	substantivi stipula
stipulae	casus nominativus pluralis	substantivi stipula
stipulae	casus vocativus pluralis	substantivi stipula

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈsti.pu.lae̯/

(classice)

Syllabificatio phonetica: sti·pu·lae — morphologica: stipul-ae

Loci

Publius Vergilius Maro -70…-19

Albius Tibullus -54…-19

P. Ovidius Naso -42…+18

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 37-30 a.C.n.)

• Multa adeo gelida melius se nocte dedere

aut cum sole novo terras inrorat Eous.

nocte leves melius stipulae, nocte arida prata

tondentur, noctes lentus non deficit umor.

et quidam seros hiberni ad luminis ignis

pervigilat ferroque faces inspicat acuto. —Georgicon libri IV P. Vergilii Maronis

class.  (ca. 19 a.C.n.)

• Ille levis stipulae sollemnis potus acervos

Accendet, flammas transilietque sacras,

Et fetus matrona dabit, natusque parenti

Oscula conprensis auribus eripiet,

Nec taedebit avum parvo advigilare nepoti

Balbaque cum puero dicere verba senem. —Elegiarum libri II Tibulli

class.  (versio II, 17/18 p.C.n.)

• tum licet adposita, veluti cratere, camella

lac niveum potes purpureamque sapam;

moxque per ardentes stipulae crepitantis acervos

traicias celeri strenua membra pede.

expositus mos est; moris mihi restat origo:

turba facit dubium coeptaque nostra tenet. —Fasti Ovidii Nasonis

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• sed neque illa, quae laudatur, diu praeterquam salici utilis sentitur. inter argumenta stipulae crassitudo est, tanta alioqui in Leborino Campaniae nobili campo, ut ligni vice utantur. sed id solum ubicumque arduum opere, difficili cultu, bonis suis acrius paene, quam vitiis posset, adfligit agricolam. —Naturalis historia Plinii

Latinitas mediaevalis

saec. VII.

• Manipulus ducentorum est militum. Manipuli autem dicti sunt milites, sive quia bellum primo manu incipiebant, sive quod antequam signa essent, manipulos sibi, id est fasciculos stipulae vel herbae alicuius pro signis faciebant, a quo signo manipulares milites cognominati sunt. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis