stipulae

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg stipulae dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
stipulae casus genitivus singularis substantivi stipula
stipulae casus dativus singularis substantivi stipula
stipulae casus nominativus pluralis substantivi stipula
stipulae casus vocativus pluralis substantivi stipula

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /ˈsti.pu.lae̯/(classice)
Syllabificatio phonetica: sti·pu·lae — morphologica: stipul-ae

Loci[+/-]

Publius Vergilius Maro
-70…-19
Albius Tibullus
-54…-19
P. Ovidius Naso
-42…+18
C. Plinius Secundus
23-79
antiq. class.class.class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 37-30 a.C.n.)

  • Multa adeo gelida melius se nocte dedere
aut cum sole novo terras inrorat Eous.
nocte leves melius stipulae, nocte arida prata
tondentur, noctes lentus non deficit umor.
et quidam seros hiberni ad luminis ignis
pervigilat ferroque faces inspicat acuto. —Georgicon libri IV P. Vergilii Maronis [1][2]

class.  (ca. 19 a.C.n.)

  • Ille levis stipulae sollemnis potus acervos
Accendet, flammas transilietque sacras,
Et fetus matrona dabit, natusque parenti
Oscula conprensis auribus eripiet,
Nec taedebit avum parvo advigilare nepoti
Balbaque cum puero dicere verba senem. —Elegiarum libri II Tibulli [3][2]

class.  (versio II, 17/18 p.C.n.)

  • tum licet adposita, veluti cratere, camella
lac niveum potes purpureamque sapam;
moxque per ardentes stipulae crepitantis acervos
traicias celeri strenua membra pede.
expositus mos est; moris mihi restat origo:
turba facit dubium coeptaque nostra tenet. —Fasti Ovidii Nasonis [4][2]

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

  • sed neque illa, quae laudatur, diu praeterquam salici utilis sentitur. inter argumenta stipulae crassitudo est, tanta alioqui in Leborino Campaniae nobili campo, ut ligni vice utantur. sed id solum ubicumque arduum opere, difficili cultu, bonis suis acrius paene, quam vitiis posset, adfligit agricolam. —Naturalis historia Plinii [5][2]

Latinitas mediaevalis

saec. VII.

  • Manipulus ducentorum est militum. Manipuli autem dicti sunt milites, sive quia bellum primo manu incipiebant, sive quod antequam signa essent, manipulos sibi, id est fasciculos stipulae vel herbae alicuius pro signis faciebant, a quo signo manipulares milites cognominati sunt. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis [6][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Publius Vergilius Maro - Georgicon libri IV. (Bibliotheca Augustana): Liber I. Versus 289  — stipulae
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 Vicicitatio: stipulae.
  3. 3.0 3.1 Albius Tibullus - Elegiarum libri II. (Bibliotheca Augustana): Liber II. Caput V. Versus 89 — stipulae
  4. 4.0 4.1 Publius Ovidius Naso - Fasti (versio II, 17/18). (Bibliotheca Augustana): Liber quartus, Aprilis, versus 782 — stipulae
  5. 5.0 5.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XVII, cap. 3, [28] — stipulae
  6. 6.0 6.1 Isidorus Hispalensis - Etymologiarum libri XX. (Bibliotheca Augustana):  Liber IX. Caput III. [50] — stipulae