Jump to content

solverit

E Victionario

Discretiva

solverit dictio est in variis linguis:

Formae affines

[+/-]

Proprietates grammaticales

[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
solverit tertia singularis perfectum activa coniunctivus solvō (solvere)
solverit tertia singularis futurum exactum activa indicativus solvō (solvere)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
API: /ˈsolwerit/(classice)
Syllabificatio phonetica: sol·ve·rit — morphologica: solv-erit

Loci

[+/-]
Aulus Cornelius Celsus 30
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

[+/-]

class.

  • Neque alienum est, ubi qui solverit, antequam rursus alia medicamenta coiciat, per oricularium clysterem fistulam eluere; si plus puris fertur, vino; si callus durior est, aceto; si iam purgatur, mulso vel aqua, in qua ervum coctum sit, sic ut huic quoque mellis paulum adiciatur. —De Medicina Celsi [1][2]

Fontes

  1. Aulus Cornelius Celsus, De Medicina - Libri Octo. (Teubner, Lipsiae MDCCCLIX). Liber quintus, XXVIII. [[12m] ] — solverit
  2. Vicicitatio: solverit.