Jump to content

solventem

E Victionario

Discretiva

solventem dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
solventem casus accusativus singularis · genus masculinum participii solvēns
solventem casus accusativus singularis · genus femininum participii solvēns

Appellatio pronuntiatusque[+/-]

API: /solˈwentem/(classice)
Syllabificatio phonetica: sol·ven·tem — morphologica: solv-ent-em

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

saec. I.

  • Narcissi duo genera in usum medici recipiunt, purpureo flore et alterum herbaceum, hunc stomacho inutilem et ideo vomitorium alvosque solventem, nervis inimicum, caput gravantem et a narce narcissum dictum, non a fabuloso puero. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XXI, cap. 75, [128] — solventem
  2. Vicicitatio: solventem.