secuturus

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /se.kuːˈtuːrus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: se·cū·tū·rus — morphologica: secut-ur-us

Notatio

← Latine: sequor (sequī)

Participium

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
secūtūrus	—	futurum	activa	participium­	nominativo	sequor (sequī)

Declinatio

}}

Loci

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Aristoteles diversa tradit, vir quem in his magna secuturus ex parte praefandum reor. Alexandro Magno rege inflammato cupidine animalium naturas noscendi delegataque hac commentatione Aristoteli, summo in omni doctrina viro, aliquot milia hominum in totius Asiae Graeciaeque tractu parere iussa, omnium quos venatus, aucupia piscatusque alebant quibusque vivaria, armenta, alvaria, piscinae, aviaria in cura erant, ne quid usquam genitum ignoraretur ab eo. —Naturalis historia Plinii