scripsisses

Discretiva

scripsisses dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
scrīpsissēs	secunda singularis	plusquam perfectum	activa	coniunctivus	scrībō (scrībere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /skriːpˈsis.seːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: scrīp·sis·sēs — morphologica: scrips-isses

Loci

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• Optimum autem videtur enthymematis genus cum proposito dissimili vel contrario ratio subiungitur, quale est Demosthenis: «Non enim, si quid umquam contra leges actum est idque tu es imitatus, idcirco te convenit poena liberari, quin e contrario damnari multo magis. Nam ut, si quis eorum damnatus esset, tu haec non scripsisses, ita, damnatus tu si fueris, non scribet alius». —Institutio oratoria Quintiliani