scripsimus

Discretiva

scripsimus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
scrīpsimus	prima pluralis	perfectum	activa	indicativus	scrībō (scrībere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈskriːp.si.mus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: scrīp·si·mus — morphologica: scrips-imus

Loci

Marcus Valerius Martialis 40–103

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 85–102 p.C.n.)

• Have, mi Torani, frater carissime. Epigramma, quod extra ordinem paginarum est, ad Stertinium clarissimum virum scripsimus, qui imaginem meam ponere in bibliotheca sua voluit. De quo scribendum tibi putavi, ne ignorares, Avitus iste quis vocaretur. Vale et para hospitium.

Note, licet nolis, sublimi pectore vates,

Cui referet serus praemia digna cinis,

Hoc tibi sub nostra breve carmen imagine vivat,

Quam non obscuris iungis, Avite, viris:

‘Ille ego sum nulli nugarum laude secundus,

Quem non miraris, sed puto, lector, amas.

Maiores maiora sonent: mihi parva locuto

Sufficit in vestras saepe redire manus.’ —Epigrammata M. Valerii Martialis