scripserimus

Discretiva

scripserimus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
scrīpserimus	prima pluralis	perfectum	activa	coniunctivus	scrībō (scrībere)
scrīpserimus	prima pluralis	futurum exactum	activa	indicativus	scrībō (scrībere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /skriːpˈse.ri.mus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: scrīp·se·ri·mus — morphologica: scrips-erimus

Loci

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

Plinius minor 61-113

antiq.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• Et haec quidem ex arte; illa vero ex studio, ut copiam sermonis optimi, quem ad modum praeceptum est, comparemus, multo ac fideli stilo sic formetur oratio ut scriptorum colorem etiam quae subito effusa sint reddant, ut, cum multa scripserimus, etiam multa dicamus. —Institutio oratoria Quintiliani

saec. I.

• Oneravi te tot pariter missis voluminibus, sed oneravi primum quia exegeras, deinde quia scripseras tam graciles istic vindemias esse, ut plane scirem tibi vacaturum, quod vulgo dicitur, librum legere. Eadem ex meis agellis nuntiantur. Igitur mihi quoque licebit scribere quae legas, sit modo unde chartae emi possint; aut necessario quidquid scripserimus boni malive delebimus. Vale. —Epistulae Plini minoris