referre

Discretiva

referre dictio est in variis linguis:

Dictiones similes

• Francogallice: referré

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
referre	secunda singularis	praesens	passiva	imperativus	referō
referre	—	praesens	activa	infinitivus	referō

Appellatio pronuntiatusque

API: /reˈferre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: re·fer·re — morphologica: re-fer-re

Francogallice

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
referre	prima singularis	praesens	activa	indicativus	referrer
referre	tertia singularis	praesens	activa	indicativus	referrer
referre	prima singularis	praesens	activa	coniunctivus	referrer
referre	tertia singularis	praesens	activa	coniunctivus	referrer
referre	secunda singularis	praesens	activa	imperativus	referrer

Appellatio pronuntiatusque

API: [ʁəˈfɛʁ]

Syllabificatio phonetica: re·ferre — morphologica: re-ferr-e

Loci

Marcus Terentius Varro -116…-27

Aulus Cornelius Celsus ca. -25…+50

C. Plinius Secundus 23-79

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 37 a.C.n.)

• Cui ego, Certe, inquam; nam in Illyrico hoc amplius, praegnatem saepe, cum venit pariendi tempus, non longe ab opere discedere ibique enixam puerum referre, quem non peperisse, sed invenisse putes; nec non etiam hoc, quas virgines ibi appellant, non numquam annorum viginti, quibus mos eorum non denegavit, ante nuptias ut succumberent quibus vellent et incomitatis ut vagari liceret et filios habere. —De agricultura Varronis

class.  (ca. 30 p.C.n.)

• Prurigo maior est: nonnunquam umor exit, sed non multus, qui referre vel pus vel saniem videtur. —De Medicina Celsi

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• referre arbitrantur, in quas partes sese iaculetur aut cuius stellae vires accipiat quasque similitudines reddat et quibus in locis emicet: tibiarum specie musicae arti portendere, … —Naturalis historia Plinii

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Necdum satis conixeram, et ecce pelago medio venerandos diis etiam vultus attollens emergit divina facies; ac dehinc paulatim toto corpore perlucidum simulacrum excusso pelago ante me constitisse visum est. Eius mirandam speciem ad vos etiam referre conitar, si tamen mihi disserendi tribuerit facultatem paupertas oris humani vel ipsum numen eius dapsilem copiam elocutilis facundiae subministraverit. —Metamorphoseon libri XI Apulei