refello
Appearance
Notatio
[+/-]Verbum transitivum
[+/-]refell|ō, -ere, refelli
- cuiusdam mendacium aperire.
- Gregorii Palamae Theophanes sive de divinitatis et rerum divinarum communicabilitate et incommunicabilitate, J. P. Migne, Patrologia Graeca, CL, p. 910
- Gregorius Nyssenus, Spiritus Sancti adversarios refellens: "..."
- Gregorii Palamae Theophanes sive de divinitatis et rerum divinarum communicabilitate et incommunicabilitate, J. P. Migne, Patrologia Graeca, CL, p. 910
Coniugatio
[+/-]| Radix perfecta refell- | ||
|---|---|---|
| Perfectum indicativum | ||
| act. | sing. | plur. |
| I. | refellī | refellimus |
| II. | refellistī | refellistis |
| III. | refellit | refellērunt |
| Perfectum subiunctivum | ||
| act. | sing. | plur. |
| I. | refellerim | refellerīmus |
| II. | refellerīs | refellerītis |
| III. | refellerit | refellerint |
| Plusquam perfectum indicativum | ||
| act. | sing. | plur. |
| I. | refelleram | refellerāmus |
| II. | refellerās | refellerātis |
| III. | refellerat | refellerant |
| Plusquam perfectum subiunctivum | ||
| act. | sing. | plur. |
| I. | refellissem | refellissēmus |
| II. | refellissēs | refellissētis |
| III. | refellisset | refellissent |
| Futurum perfectum | ||
| act. | sing. | plur. |
| I. | refellerō | refellerimus |
| II. | refelleris | refelleritis |
| III. | refellerit | refellerint |
|
|
| |||||||||||||||||||||||||||