probaturos

Discretiva

probaturos dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
probātūrōs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii probātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /pro.baːˈtuːroːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pro·bā·tū·rōs — morphologica: probatur-os

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (55 a.C.n. / 699 a.u.)

• His quattuor causis totidem medicinae opponuntur: tum obiurgatio, si est auctoritas; tum admonitio quasi lenior obiurgatio; tum promissio, si audierint, probaturos; tum deprecatio, quod est infirmum, sed non numquam utile. —De oratore Ciceronis

saec. I.  (ca. 90-96 p.C.n.)

• Aliquando, si destituti fuerimus his, etiam fatebimur vix esse credibile, sed verum, et hoc maius habendum scelus: nescire nos quo modo factum sit aut quare, mirari, sed probaturos. —Institutio oratoria Quintiliani