probaturi

Discretiva

probaturi dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
probātūrī	casus genitivus singularis · genus masculinum	participii probātūrus
probātūrī	casus genitivus singularis · genus neutrum	participii probātūrus
probātūrī	casus nominativus pluralis · genus masculinum	participii probātūrus
probātūrī	casus vocativus pluralis · genus masculinum	participii probātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /pro.baːˈtuːriː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pro·bā·tū·rī — morphologica: probatur-i

Loci

C. Plinius Secundus 23-79

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

antiq.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• mirum esset profecto hucusque provectam credulitatem antiquorum saluberrimis ortam initiis, si in ulla re modum humana ingenia novissent atque non hanc ipsam medicinam ab Asclepiade repertam probaturi suo loco essemus evectam ultra Magos etiam. haec est omni in re animorum condicio, ut a necessariis orsa primo cuncta pervenerint ad nimium. igitur demonstratarum priore libro herbarum reliquos effectus reddemus, adicientes ut quasque ratio dictabit. —Naturalis historia Plinii

saec. I.  (ca. 90-96 p.C.n.)

• Epichirema Valgius adgressionem vocat; verius autem iudico non nostram administrationem, sed ipsam rem quam adgredimur, id est argumentum quo aliquid probaturi sumus, etiam si nondum verbis explanatum, iam tamen mente conceptum, epichirema dici. —Institutio oratoria Quintiliani