praefuere

Discretiva

praefuere dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
praefuēre	tertia pluralis	perfectum	activa	indicativus	praesum (praeesse)

Appellatio pronuntiatusque

API: /prae̯fuˈeːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: prae·fu·ē·re — morphologica: prae-fu-ere

Formae aliae

• praefuērunt

Loci

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Romana arma primum Claudio principe in Mauretania bellavere, Ptolemaeum regem a Gaio Caesare interemptum ulciscente liberto Aedemone, refugientibusque barbaris ventum constat ad montem Atlantem. nec solum consulatu perfunctis atque e senatu ducibus, qui tum res gessere, sed equitibus quoque Romanis, qui ex eo praefuere ibi, Atlantem penetrasse in gloria fuit. —Naturalis historia Plinii