porcum

Discretiva

porcum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
porcum	casus accusativus singularis	substantivi porcus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈpor.kum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: por·cum — morphologica: porc-um

Loci

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• His et talibus obgannitis sermonibus inter nos discessum est. Commodum meridies accesserat et mittit mihi Byrrhena xeniola  porcum  opimum et quinque gallinulas et vini cadum in aetate pretiosi. Tunc ego vocata Photide: «Ecce» inquam «Veneris hortator et armiger Liber advenit ultro. Vinum istud hodie sorbamus omne, quod nobis restinguat pudoris ignaviam et alacrem vigorem libidinis incutiat. Hac enim sitarchia navigium Veneris indiget sola, ut in nocte pervigili et oleo lucerna et vino calix abundet.» —Metamorphoseon libri XI Apulei

Vide etiam:  → porcum (Vicicitatio)