ploraturi

Discretiva

ploraturi dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
plōrātūrī	casus genitivus singularis · genus masculinum	participii plōrātūrus
plōrātūrī	casus genitivus singularis · genus neutrum	participii plōrātūrus
plōrātūrī	casus nominativus pluralis · genus masculinum	participii plōrātūrus
plōrātūrī	casus vocativus pluralis · genus masculinum	participii plōrātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ploːraːˈtuːriː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: plō·rā·tū·rī — morphologica: plorat-ur-i

Loci

Q. Septimius Florens Tertullianus ca. 150-230

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. III.

• His respondebunt illa quae supra benedictionibus opposita sunt apud creatorem: Ecce qui mihi serviunt saturabuntur, vos autem esurietis, utique qui saturati estis, et: ecce qui mihi serviunt oblectabuntur, vos autem confundemini, utique ploraturi, qui nunc ridetis. —Adversus Marcionem Tertulliani