plorationem

Discretiva

plorationem dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
plōrātiōnem	casus accusativus singularis	substantivi plōrātiō

Appellatio pronuntiatusque

API: /ploːraːtiˈoːnem/

(classice)

Syllabificatio phonetica: plō·rā·ti·ō·nem — morphologica: ploration-em

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Postmodum autem audito in cuius personam omnium fere vota convenerant, moerorem gaudio, plorationem cithara, vocem planctus organo commutavi. —Epistolae Arnulfi Lexoviensis (1109-1184). XVIII. Ad Ioannem Neapolitanum et Willelmum Papiensem cardinalem.