ploraretur

Discretiva

ploraretur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
plōrārētur	tertia singularis	imperfectum	passiva	coniunctivus	plōrō (plōrāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ploːraːˈreːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: plō·rā·rē·tur — morphologica: plor-aretur

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XIII.

• Qui dum in feretro a parentibus ploraretur, Magdalene piis querelis opponebant cur devotum suum mori sine confessione et penitentia permisisset. —Legenda Aurea Iacobi de Varagine (ca. 1229-1298). XCII De sancta Maria Magdalena.