plorabo

Discretiva

plorabo dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
plōrābō	prima singularis	futurum	activa	indicativus	plōrō (plōrāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ploːˈraːboː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: plō·rā·bō — morphologica: plor-abo

Usus

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• Si non novissem, non foret hic dolor.

Heu michi quid faciam? Plorabo semper ubique,

set non sufficiet cordi peiora querenti. —Carmina Joannis Boccatii (1313-1375). I. Verba transeuntis ad puellam sepultam.