plorabit

Discretiva

plorabit dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
plōrābit	tertia singularis	futurum	activa	indicativus	plōrō (plōrāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ploːˈraːbit/

(classice)

Syllabificatio phonetica: plō·rā·bit — morphologica: plor-abit

Loci

Albius Tibullus -54/-19

P. Ovidius Naso -42…+18

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Ingeret hic potus iuvenis maledicta puellae,

Postmodo quae votis inrita facta velit:

Nam ferus ille suae plorabit sobrius idem

Et se iurabit mente fuisse mala.

Pace tua pereant arcus pereantque sagittae,

Phoebe, modo in terris erret inermis Amor. —Elegiarum libri II Tibulli

class.

• adspiciat dominae lacrimas, plorabit et ipse,

et dicet: ‘poenas garrulus iste dabit!’

quid dispar certamen inis? tibi verbera victo

adsunt, in gremio iudicis illa sedet. —Amores Ovidii Nasonis

Latinitas nova

saec. XVI.

• Quis enim iure plorabit pro parente, amico, beneficove domino, quando ille, peracta vitae huius molestissima navigatione, cum propriorum laborum mercede, praemio, atque corona portum salutis attingit, atque quietis? —Oratio consolatoria Iordani Bruni