planitiebus

Discretiva

planitiebus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
plānitiēbus	casus dativus pluralis	substantivi plānitiēs
plānitiēbus	casus ablativus pluralis	substantivi plānitiēs

Appellatio pronuntiatusque

API: /plaːni.tiˈeːbus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: plā·ni·ti·ē·bus — morphologica: planit-iebus

Loci

Ioannes Keplerus 1571-1630

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas nova

saec. XVII.

• Sic enim in Terrae planitiebus aer supra capita, quamvis a Sole illuminatus, non valde movet visum, et e profundo puteo prospectantibus non tegit stellas majores; at aer montibus eminus circumfusus, quia magnae profunditatis transitum praebet visui, albescit, montes ultra positos caeruleo colore tingit, imo penitus offuscat, etiamque absente Sole stellas clarissimas orientes obnubilat. —Somnium Ioannis Kepleri