pingit

Discretiva

pingit dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
pingit	tertia singularis	praesens	activa	indicativus	pingō (pingere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈpin.git/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pin·git — morphologica: ping-it

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (post 1 a.C.n.)

• Litore constiterant: illic quoque pulchra Calypso

Exigit Odrysii fata cruenta duci.

Ille levi virga (virgam nam forte tenebat)

Quod rogat, in spisso litore  pingit  opus.

“Haec” inquit “Troia est” (muros in litore fecit):

“Hic tibi sit Simois; haec mea castra puta.

Campus erat” (campumque facit), “quem caede Dolonis

Sparsimus, Haemonios dum vigil optat equos. —Ars amatoria Ovidii Nasonis