petuntur

Discretiva

petuntur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
petuntur	tertia pluralis	praesens	passiva	indicativus	petō (petere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /peˈtun.tur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pe·tun·tur — morphologica: pet-untur

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

C. Plinius Secundus 23–79

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (post 1 a.C.n.)

• quid tibi praecipiam teneros quoque mittere versus?

ei mihi, non multum carmen honoris habet.

carmina laudantur, sed munera magna  petuntur :

dummodo sit dives, barbarus ipse placet.

aurea sunt vere nunc saecula: plurimus auro

venit honos: auro conciliatur amor. —Ars amatoria Ovidii Nasonis

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• alterum genus luxuriosius, in ipsa arbore radices sollicitando traiectis per vasa fictilia vel qualos ramis terraque circumfartis, atque hoc blandimento inpetratis radicibus inter poma ipsa et cacumina – in summa etenim cacumina hoc modo  petuntur  audaci ingenio arborem aliam longe a tellure faciendi – eodem quo supra biennii spatio abscisa propagine et cum quasillis sata. Sabina herba propagine seritur et avolsione; tradunt faece vini aut e parietibus latere tuso mire ali. —Naturalis historia Plinii

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Ad haec ego subiciens: «Vera memoras nec usquam gentium magis me liberum quam hic fuisse credidi. Sed oppido formido caecas et inevitabiles latebras magicae disciplinae. Nam ne mortuorum quidem sepulchra tuta dicuntur sed ex bustis et rogis reliquiae quaedam et cadaverum praesegmina ad exitiabiles viventium fortunas  petuntur , et cantatrices anus in ipso momento choragi funebris praepeti celeritate alienam sepulturam antevortunt.» —Metamorphoseon libri XI Apulei