petetur

Discretiva

petetur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
petētur	tertia singularis	futurum	passiva	indicativus	petō (petere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /peˈteːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pe·tē·tur — morphologica: pet-etur

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 2 p.C.n.)

• ergo ubi concubitus et opus iuvenale  petetur ,

et prope promissae tempora noctis erunt,

gaudia ne dominae, pleno si corpore sumes,

te capiant, ineas quamlibet ante velim;

quamlibet invenias, in qua tua prima voluptas

desinat: a prima proxima segnis erit. —Remedia amoris Ovidii Nasonis

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• Plurimum tamen valet miseratio, quae iudicem non flecti tantum cogit, sed motum quoque animi sui lacrimis confiteri. Haec  petetur  aut ex iis quae passus est reus, aut iis quae cum maxime patitur, aut iis quae damnatum manent: quae et ipsa duplicantur cum dicimus ex qua illi fortuna et in quam reccidendum sit. —Institutio oratoria Quintiliani