petentur

Discretiva

petentur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
petentur	tertia pluralis	futurum	passiva	indicativus	petō (petere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /peˈtentur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pe·ten·tur — morphologica: pet-entur

Loci

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• Ideoque hoc parcius et circumspectius faciendum est, quia nihil interest quo modo offendas, et aperta figura perdit hoc ipsum quod figura est. Ideoque a quibusdam tota res repudiatur, sive intellegatur sive non intellegatur. Sed licet modum adhibere, in primis ne sint manifestae. Non erunt autem si non ex verbis dubiis et quasi duplicibus  petentur , quale est in suspecta nuru: «duxi uxorem quae patri placuit»; —Institutio oratoria Quintiliani