petebatur

Discretiva

petebatur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
petēbātur	tertia singularis	imperfectum	passiva	indicativus	petō (petere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /pe.teːˈbaːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pe·tē·bā·tur — morphologica: pet-ebatur

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

C. Sallustius Crispus –86…–34

Lucius Annaeus Seneca –3…+65

antiq.

class.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (57 a.C.n. / 697 a.u.)

• Veni exspectatus; multis iam sententiis dictis rogatus sum sententiam; dixi rei publicae saluberrimam, mihi necessariam.  Petebatur  a me frumenti copia, annonae vilitas: possem aliquid in ea re necne ratio non habebatur. Flagitabar bonorum etulatione: improborum convicia sustinere non poteram. —De domo sua ad pontifices oratio Ciceronis

class.  (40 a.C.n. / 714 a.u.)

• Itaque et illum et equites Romanos, milites et negotiatores, alios ipse, plerosque pacis spes impellit, uti Romam ad suos necessarios aspere in Metellum de bello scribant, Marium imperatorem poscant. Sic illi a multis mortalibus honestissima suffragatione consulatus  petebatur . Simul ea tempestate plebs nobilitate fusa per legem Mamiliam novos extollebat. Ita Mario cuncta procedere. —Bellum Iugurthinum C. Sallusti Crispi

class.  (58/59 p.C.n.)

• Praebui ego aliquando Aristophani materiam iocorum, tota illa comicorum poetarum manus in me venenatos sales suos effudit: inlustrata est virtus mea per ea ipsa per quae  petebatur ; produci enim illi et temptari expedit, nec ulli magis intellegunt quanta sit quam qui vires eius lacessendo senserunt: duritia silicis nullis magis quam ferientibus nota est. —De vita beata Senecae