pertineret

Discretiva

pertineret dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
pertinēret	tertia singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	pertineō (pertinēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /per.tiˈneːret/

(classice)

Syllabificatio phonetica: per·ti·nē·ret — morphologica: per-tin-eret

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Aulus Cornelius Celsus ca. -25…+50

Sextus Iulius Frontinus ca. 40-103

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (44 a.C.n. / 710 a.u.)

• Cuius generis etiam illa sunt ex quibus verum nonnunquam invenitur, pueritia, somnus, imprudentia, vinolentia, insania. Nam et parvi saepe indicaverunt aliquid, quo id  pertineret  ignari, et per somnum, vinum, insaniam multa saepe patefacta sunt. Multi etiam in res odiosas imprudenter inciderunt, ut Staieno nuper accidit, qui ea locutus est bonis viris subauscultantibus pariete interposito, quibus patefactis in iudiciumque prolatis ille rei capitalis iure damnatus est. Huic simile quiddam de Lacedaemonio Pausania accepimus. —Topica Ciceronis

class.  (ca. 30 p.C.n.)

• Neque de re sed de verbo controversiam movent, qui, cum aliter aliterque in eodem morbo febres accedunt, non easdem inordinate redire, sed alias aliasque subinde oriri dicunt; quod tamen ad curandi rationem nihil  pertineret , etiamsi vere diceretur. Tempora quoque remissionum modo liberalia, modo vix ulla sunt. —De Medicina Celsi

saec. I.  (ca. 97 p.C.n.)

• Interdum enim ab aedilibus, interdum a censoribus permissum invenio; sed apparet, quotiens in re publica censores erant, ab illis potissimum petitum, cum ei non erant, aedilium eam potestatem fuisse. Ex quo manifestum est quanto potior cura maioribus communium utilitatium quam privatarum voluptatium fuerit, cum etiam ea aqua quam privati ducebant ad usum publicum  pertineret . —De aquaeductu urbis Romae Frontini

Vide etiam:  → pertineret (Vicicitatio)